Jeszcze w obecnych czasach wilk jest rozpowszechniony, chociaż zamieszkiwany przezeń obszar został wskutek zaciekłego tępienia tych zwierząt silnie ograniczony. Zwierzę to występuje po dziś dzień w części Europy, ale zniknęło prawie całkowicie z okolic gęsto zaludnionych, przede wszystkim ze środkowej Europy. Z wyjątkiem Niemiec, Szwajcarii, Danii, Holandii i Wielkiej Brytanii można go spotkać prawie w każdym kraju, zdarza się nawet na Sycylii, a w północnej i wschodniej Europie oraz w przyległych do niej częściach Azji jeszcze i teraz można natrafić na większe jego ilości.
Na wilka czyniono obławy na wielką skalę, zwłaszcza w Saksonii, tak że w latach 161-1717 zabito nie mniej niż 6937 sztuk, w rezultacie czego po roku 1750 nie pozostał tam już bodaj ani jeden egzemplarz. W Hesji ostatniego wilka uśmiercono w roku 1841, a w Eifel taki epigon padł od kuli w roku 1888. W Zagłębiu Saary w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XVIII wieku zabito jeszcze ponad 30 wilków, ostatni dostał się do paści 26 listopada 1891 r. w Linsler Hof w obwodzie Saarlautern.
Historia ochrony wilka w Polsce:
Źródło: Centrum Monitoringu Wilka
- I poł. XIX w - pierwsze dokumenty dotyczące wilka w Wielkim Księstwie
Poznańskim;
- 1846 r. - carska ustawa o tępieniu wilków; premie wypłacane przez powiatowe
urzędy skarbowe; ogon i uszy stanowiły dowody i podstawę do wypłaty;
- 3.XII.1927 r. - rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej wprowadzające nowe
prawo łowieckie, jednolite dla całego państwa; uznanie wilka za dzikie zwierzę łowne
z całorocznym okresem polowań; uznawany za bezwzględnego szkodnika, możliwość
tępienia wszelkimi sposobami - żelaza, potrzaski, sidła, pułapki;
- poł. lat 30-tych - nowelizacja ustawy łowieckiej; propozycja wprowadzenia czasowej
ochrony - ożywione dyskusje; domagano się całkowitego wytępienia wilków
jako bezwzględnych szkodników przy użyciu wszelkich możliwych sposobów lub
utrzymania ich jedynie w rezerwatach;
- 29.I.1955 r. - uchwała Rady Ministrów w sprawie tępienia wilków, nakładająca na
Wojewódzkie Rady Narodowe obowiązek rozpoczęcia ich eksterminacji; nagrody za
zabicie wilka (1000 zł w czasie polowania indywidualnego; 500 zł w czasie
zbiorowego i 200zł za wybranie szczenięcia z gniazda - przy średniej płacy
w przemyśle w 1955 r. równej 1100 zł);
- 7.XII.1955 r. - wyłączenie wilka ze spisu zwierząt łownych;
- 2.I.1956 r. - zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego powołujące
komisarzy wojewódzkich d/s tępienia wilków, dopuszczenie stosowania trucizn;
- 17.VI.1959 r. - ustawa sejmowa o hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie
łowieckim; status prawny bez zmian; wilk nie został uznany za zwierzę łowne;
- 1960 r. - wzrost wysokości nagród za zabicie wilka do 1200 zł;
- 1964 r. - wzrost wysokości nagród do 1500 zł;
- początek lat 70-tych - pierwsze głosy w prasie i wydawnictwach naukowych
wskazujące na konieczność ochrony w celu niedopuszczenia do całkowitego
wyginięcia wilków;
- 5.VII.1973 r. - zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego w sprawie
zmniejszenia liczby wilków; niewielkie złagodzenie sposobu traktowania wilków;
przeniesienie obowiązku zajmowania się tępieniem wilków z komisarzy na
nadleśniczych, czyniąc ich odpowiedzialnymi za stan wilków w terenie;
wprowadzenie zakazu trucia wilków; podniesienie nagrody zabicie wilka do 3000 zł;
w woj. rzeszowskim, w woj. białostockim i lubelskim utrzymano nagrodę
w wysokości 1500 zł, w pozostałych województwach nagrody zniesiono (wilków i tak
już tam nie było ) - przeciętna płaca w przemyśle w 1974 r. - 2870 zł;
- 17.XI.1975 r. - rozporządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego;
wpisanie wilka na listę zwierząt łownych; zniesienie nagród za zabicie wilka;
wprowadzenie okresu ochronnego od 1 IV do 31 VII na terenie całego kraju
z wyjątkiem województw: krośnieńskiego, przemyskiego i nowosądeckiego, czyli
w miejscach gdzie wilki przetrwały w największej liczbie nadal były tępione;
- 30.XII.1981 r. - rozporządzenie MLiPD wprowadzające okres ochronny na terenie
całego kraju;
- od 1984 r. - wypłacanie myśliwym za zabicie wilka tzw. zryczałtowane koszty
pozyskania w wysokości 5000 zł;
- 1989r. - odstąpienie od centralnego wyznaczania odpłatności za pozyskanie
zwierzyny, także wilka. Myśliwy musiał od tej pory płacić za odstrzał. Za udane
polowanie trzeba było zapłacić sumę równą w przybliżeniu średniej miesięcznej
płacy w sektorze uspołecznionym;
- 13.IV.1992r. - rozporządzenie Wojewody Poznańskiego w sprawie gatunkowej
ochrony zwierząt - ochrona wilka w poznańskiem.
- 1992 r. - podobne rozporządzenie w województwie pilskim;
- 1992 r. - podobne rozporządzenie w województwie gorzowskim;
- 6.I.1995 r. - rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych
i Leśnictwa w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt - całkowita ochrona gatunkowa
wilka z wyjątkiem woj.: krośnieńskiego, przemyskiego i suwalskiego;
- 20.II.1995 r. - rozporządzenie Ministra OSZNiL w sprawie okresów polowań na
zwierzęta łowne; wprowadzenie okresu polowań od 1 XI do końca lutego na terenie
woj.: krośnieńskiego, przemyskiego i suwalskiego.
- 30.IV.1995 r. - rozporządzenie Ministra OSZNiL w sprawie uznania niektórych
gatunków dzikich zwierząt za łowne oraz wyłączenia niektórych gatunków ze spisu
dzikich zwierząt łownych; uznanie wilka za dzikie zwierzę łowne na terenie woj.:
krośnieńskiego, przemyskiego i suwalskiego;
- 1995 r. - rozporządzenia wojewodów przemyskiego i suwalskiego w sprawie ochrony
gatunkowej wilka na terenie ich województw;
- 14.IV.1998 r. - rozporządzenie Ministra OSZNiL w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt wprowadzające całkowita ochronę gatunkowa wilka na terenie całego kraju.
Historia