2003-12-13
Gazeta Krakowska
Autor: Ćwietnia Rozalia
SZKODNIK POD OCHRONĄ
W Polsce występuje w dużych kompleksach leśnych obfitujących w dzikie ssaki kopytne. Nie unika terenów otwartych: mokradeł i łąk. Wilk jest największym gatunkiem z rodziny psowatych. Długość dorosłego wilka dochodzi do 130 cm, wysokość w kłębie - ok. 85 cm, sierść ma długą i płową, gatunek jest zróżnicowany pod względem morfologicznym (rozmiar ciała i ubarwienie sierści). Ma masywną budowę, uzębienie typowe dla drapieżcy: długie i grube kły, mocne łamacze. Poluje zwykle nocą głównie na kopytne, a także na ptaki, gryzonie, gady, nie gardzi padliną. Na pastwiskach atakuje bydło domowe. Lubi polować na jelenie i sarny, zdobycz częściej spotykaną, dość łatwą do powalenia i wystarczającą do wyżywienia watahy. Prowadzi koczowniczy tryb życia, w poszukiwaniu pokarmu może pokonać nawet do 160 km dziennie. Gniazdo ukrywa w gąszczu, zimą łączy się w stada (watahy) prowadzone przez wilka przewodnika (basiora). Wilk w okresie rozmnażania żyje w parze. Samica (wadera) po około 65-dniowej ciąży rodzi do 11 młodych, średnio 5, na przełomie kwietnia i maja. Śmiertelność szczeniąt dochodzi do 50 procent. Liczebność wilków w Polsce szacuje się na ok. 1000 osobników. Samotny wilk ma trudne życie, musi polować częściej i na mniejszą zdobycz, a prawdziwe zdolności łowieckie rozwijają się przecież w grupie. Polująca wataha potrafi zapędzić w zasadzkę nawet ogromnego łosia. Pomimo że wyrządza szkody w gospodarstwach, jest gatunkiem chronionym.
Rozalia ĆWIERTNIA
ARCHIWUM PRASOWE