Obraziły się na mnie wilki z Bielanki i wyniosły. Jak mogłem pisać o ich zbrodniach popełnianych na jeleniach i sarnach. To podobno normalność w naturze, silniejszy wygrywa z słabszym, w ludzkich zachowaniach też ,najdzielniej walczą króle, a najgęściej giną chłopy. Wilki żyć potrzebują, a sarny płoche, szlachetne nie potrzebują, a jelenie, królowie gorlickich kniei, żeby nie powiedzieć buszu, mają abdykować?
Mówią mi, co niektórzy, abym nie pisał o tym, co się dzieje w gorlickiej krainie, co jest bolesne. Przyjąć zasadę, nic nie wiem, co się wokół dzieje, być obojętnym? Czy obojętność nie jest przyzwoleniem na popieranie bezprawia, przemocy, tragedii, dramatów.
W Iraku wojna, różne głosy, opinie, my mamy własną wojnę, bezrobocie. Tam giną ludzie i tu, u nas, nieszczęścia, tragedie, dramaty, rodzinne rozpacze.
Wiem coś na ten temat, kiedyś, w pełni sił fizycznych przez pięć lat byłem bezrobotny. Pracy było pod dostatkiem w różnych zawodach w latach przed stanem wojennym i w czasie stanu wojennego. Nie mogłem zostać portierem, tapicerem stołków, pracownikiem fizycznym miejskich firm oczyszczania miasta. Byłem bez pracy, nieważne. I nie jest ważne, że kiedyś, w tamtych nielubianych i zniewolonych latach kręciłem głową na słowa. - A co tam do zwolnienia trzy osoby, jedna mniej, jedna więcej w pracy. - A redaktorowi to się zawsze nie podoba - przybito, przygwożdżono mnie argumentacją. Broniłem się: - Ale to człowiekÉ - patrzano na mnie jak na odmieńca, anormalnego.
I patrzono tak na nas, mnie podobnych, gdy z idei piękna, szlachetności, uczciwości społecznej usiłowano wyleczyć w sanatorium pod kratą.
Nie po to skakano przez płot w Gdańsku i w różnych Gorlicach przez płotki, żeby w mieście nad Ropą było bezrobocie, ubóstwo, pauperyzacja społeczeństwa. Były emerytury jałmużny, przepoczwarzanie się reformatorów opcji politycznych jednej burżuazji w drugą, jednej cwaniackiej finansjery w drugą.
Jakże słychać na ulicy głosy rzewne, tęskne do lat przeszłych, komuno wróć. Jaka była praca, ale była, dla wszystkich co chcieli pracować. Rada zakładowa dawała mieszkania, sanatoria bezpłatne, wczasy darmowe, lekarstwa dla emerytów bezpłatne, nauka i studia bezpłatne. Kogo, ile teraz osób stać na odpłatne korzystanie z wymienionych dobrodziejstw. Mylę się, może, posłuchajcie, o czym mówią ci, co w pobliskim sklepie chleb, mleko biorą na zeszyt.
Mamy własną, gorlicką wojnę, zwaną bezrobociem, wojnę ofiar przemian ustrojowych. Miały przynieść dobro, a przynoszą zło. Nie sztuka wygrywać wojnę, tracąc armię. Wielkość sztuki wojennej polega na zwycięstwach przy najmniejszych ofiarach. Czy zwolnienia, zamykanie zakładów pracy to nie ofiary. Co winien szeregowy żołnierz, kiedy dowódcy wysyłają go na bruk. Czy dowódcy, jak w konflikcie w Zatoce Perskiej, wykorzystali, wyczerpali do końca dyplomatyczne zabiegi. Oni odpowiedzą przed historią, przed lokalnym społeczeństwem, zwolnienia, bezrobocie, to porażki, za które trzeba ponosić odpowiedzialność i konsekwencje. Z wojny irackiej non stop, 24 godziny na dobę relacje.
Z wojny gorlickiej nie powinno być relacji. Odrasta kołtuneria galicyjskiego świata Wielkich Capowic, milczenie nie jest złotem, jest tombakiem.
Wybieram się na ryby, jak pewien prezydent, co wziął koszyk i zapuścił kije. W moich miejscach, nie powiem gdzie, jest kraina lipieni i tam ściągnęły wydry. Rzeź i masakrę czynią, napiszę o nich, czy obrażone wyniosą się? (e)
ARCHIWUM PRASOWE